تبلیغات
کمیته دانش آموختگان ودانشجویان لرستانی دانشگاه های تهران (انجمن لرستانیها) - المپیک

المپیک

تاریخ:چهارشنبه 18 شهریور 1388-10:53 ق.ظ

جوکی مثل برگزاری المپیک

1 - واقعا كشور ایران تا چهار سال دیگر، یا هشت سال یا 12 سال دیگر می‌تواند میزبان المپیك یا جام‌جهانی فوتبال باشد؟ پاسخ به این سوال، چنانكه برخی از سردمداران ورزش ایران می‌پندارند دشوار نیست. اوضاع واضح‌تر از آنی است كه بتوان تعبیر متفاوتی در موردش ارایه داد. در كشوری كه ناوگان حمل و نقل هوایی‌اش چنان امنیت فوق‌العاده‌ای دارد كه حتی فوتبالیست‌های داخلی‌اش نیز نسبت به استفاده از آن ابا دارند، در كشوری كه سرعت اینترنت آن چكه كردن لوله‌های آب را به یاد می‌آورد. در كشوری كه زیر ذره‌بین بردن معدود ساخت و سازهای ورزشی‌اش توسط یك برنامه تلویزیونی، به تهدید و توقیف آن می‌انجامد و در كشوری كه مدال‌آوری‌اش زیر خط فقر مطلق غوطه می‌خورد، میزبانی عظیم‌ترین تورنمنت‌های ورزشی جهان نه یك آرزو یا رویا، بلكه بیشتر به یك افسانه شباهت دارد! این، چیزی نیست كه گمان كنیم مسوولان ورزش یا حتی سیاست كشور در موردش بی‌اطلاع هستند و بی‌خبر از مقتضیات لازم برای برگزاری رقابت‌هایی نظیر المپیك و جام‌جهانی، دم از میزبانی چنین رخدادهای عظیمی می‌زنند.
2 - حقیقت آن است كه ادبیات سیاستمداران ارشد ایرانی از چهار سال قبل به این طرف، نوعی رنگ و بوی «ایده آلیستی» گرفته و تا اندازه‌ای خودش را از سطوح «رئالیستی» دور كرده است. چنین رویه‌ای، قابل لمس بوده است؛ همانجا كه شهردار سابق تهران با شعار «می‌شود، می‌توانیم» گام به اقلیم جادویی سیاست گذاشت. پیگیری جاه‌طلبی‌های كلامی دولتمردان در سال‌های اخیر به خوبی نشان می‌دهد كه روحیه رییس قوه مجریه در این زمینه، به شكلی تمام عیار در روح و روان زیر‌مجموعه‌اش رسوخ كرده است؛ تا آنجا كه رییس سابق ورزش آشكارا و به كرات از توانایی ایران برای میزبانی رویدادهای جهانی سخن می‌گوید و البته سخنگویش از 70 سال ساخت و ساز در چهار سال گذشته خبر می‌دهد! این ایده‌آلیسم دلپسند اما آن چیزی نیست كه بشود روی زمین و در «حقیقت» دنبالش گشت و پیدایش كرد. اگر بنا را بر این بگذاریم كه همه ادعاهای از این دست، ما به ازای واقعی دارند و در حقیقت نیز ریشه دوانده‌اند، پس همین امروز می‌توانیم شانس‌مان را امتحان كنیم و در كنار توكیو، مادرید، شیكاگو و بوینس آیدس برای میزبانی المپیك 2016 تقاضا بدهیم. آیا در سراسر دستگاه عریض و طویل ورزش - یا حتی خارج از آن نزد آقایانی كه از این مدعا دفاع می‌كنند! - كسی پیدا می‌شود كه دست به چنین اقدامی بزند؟ از چه می‌ترسید؟ اگر باورتان این است كه آنچه می‌گویید، شمایی از حقیقت است، پس چرا تعلل می‌كنید؟!
3 - ضرب‌المثل‌ها بنا به اقتضای زمان، مكان و شرایط اجتماعی خاص خودشان پدید می‌آیند. به نظر می‌رسد حدیث بسیاری از دوستان دست‌اندركار در اداره امور اجتماعی كشور در برهه كنونی، بهره بردن از حكایت «خواستن، توانستن است» باشد. این در حالی است كه در گنجینه زبان و ادب فارسی، ضرب‌المثل واشق دیگری نیز وجود دارد كه دلالت می‌كند بر «با حلوا حلوا كردن دهان شیرین نمی‌شود»! اصراری نداریم به آقایان توصیه كنیم رویه‌شان را در استفاده مستمر از ضرب‌المثل اول تغییر بدهند، اما تقاضا می‌كنیم گاهی به این داستان دوم هم گوشه چشمی بیندازند و به خاطر بیاورند كه برای طی كردن سیر صعودی و رسیدن به مدارج بالای قدرت، لزوما باید تلاش و كوشش هم صورت بگیرد و گمان نكنند آنچنان كه شایعه شده است، صرف «خواستن»، «توانستن» به دنبال می‌آورد!

به نقل از گل




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
مژده
سه شنبه 24 شهریور 1388 01:42 ق.ظ
سلام
به روزم
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر